Türkiye artık o eski, bildik Türkiye değil. Klasik sadık ABD müttefiki rolünden vazgeçmiş, dış politika kartlarını daha akıllıca oynamaya başlamış bir Türkiye, Ortadoğu’daki güç dengesinin kurucularından biri... Geleneksel tek odaklı Batıcı dış politika anlayışının terk edilmesi; Batı dünyası ve özellikle AB ile ilişkiler askıya alınmaksızın vizyoner bir bakışla İran, Suriye, İsrail, Rusya ve diğer ülkelerle münasebetler geliştirilmesi, Türkiye’ye eskiye nispetle oldukça geniş bir hareket alanı getirdi. Fuller dış politika kartlarını giderek daha akıllıca kullanan bu yeni güç odağının, "Yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin bölge için de büyük bir şans olduğunu söylüyor. Yeni Türkiye Cumhuriyeti, Ortadoğu’da hangi rolü üstlenecek? Amerikan siyaset yapıcıları AKP’nin dış politika anlayışını nasıl değerlendiriyor? Eski sadık müttefik Türkiye’nin kaybedilmesi, Washington koridorlarında nasıl yankılanıyor? Rusya, İran ve Suriye ile ilişkilerini güçlendirmiş bir Türkiye’nin bundan sonra atacağı adımlar neler olacak? Türkiye’de bir "siyasal İslam tehlikesi var mı? Zbigniew Brzezinski: "Fuller’ın yaptığı bu isabetli analiz gerçekten büyük bir jeopolitik öneme sahip."

Haluk Hepkon, Radikal Kitap Eki, 20 Haziran 2008, s. 22

İşin içerisinde Fuller varsa, her türlü politik hesap göz önünde tutulmalıdır. ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi’ni ilan ettiği bir dönemde Fuller’in Türkiye’yi ‘yükselen bölgesel faktör’ ilan etmesi son derece manidardır

CIA’nın eski Ortadoğu İstasyon şeflerinden Graham Fuller’in ismi yakın tarihimizle ilgili birçok olayda karşımıza çıkacaktır. 12 Eylül darbesinin mimarlarındandır. Daha sonra CIA’nın Ulusal İstihbarat Konseyi Başkan Yardımcılığı görevinde bulunmuş; ABD yönetimine danışmanlık yapan Rand Corporation için politik analizler yapmıştır. Fuller aynı zamanda 1980’den sonra milletçe başımıza gelen birçok felaketin nedeni olan Ilımlı İslam formülünün de yaratıcısıdır. Fuller’in bir diğer işiyse hazırladığı raporları kitap haline getirmektir. Geçen günlerde yayımlanan Yeni Türkiye Cumhuriyeti-Yükselen Bölgesel Politika isimli çalışmasını da bu türden bir rapor-kitap saymak yerinde olacaktır. Fuller, Türkçe çeviriye önsözde, yeni kitabını herhangi bir ABD politikasını veya istihbarat gündemini savunmak için yazmadığını iddia etmekte ve devamla Türkiyeli okuyucudan kendisinin CIA’da çalıştığını göz ardı etmesini istemektedir. Bu saçma iddiayı ciddiye almak, doğal olarak, mümkün değildir. Fuller’in yazdığı her şeyi, onun berbat mazisinin süzgecinden geçirmek gerekmektedir. Bu gereksinim kuru bir vehimden kaynaklanmamaktadır. Hukukta buna ‘makul şüphe’ denmektedir. İşin içerisinde Fuller varsa, her türlü politik hesap göz önünde tutulmalıdır. ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi’ni ilan ettiği bir dönemde Fuller’in Türkiye’yi ‘yükselen bölgesel faktör’ ilan etmesi son derece manidardır.

Yasal tacizden kaçarken Fuller’e göre Türkiye uzun bir izolasyondan sonra Ortadoğu siyasetinin bir parçası haline gelmeye başlamıştır. Söz konusu izolasyonun nedeni Kemalist düşüncedir. Yeni dönemde Türkiye bir lider arayışındaki İslam dünyası için iki önemli hareket üretmiştir. Bunlardan birincisi ılımlı İslamcı sayılması gereken AKP’dir. AKP politikaları Türkiye’nin Müslüman dünyadaki bağlarını ve nüfuzunu tahkim etmek için girişilen ciddi bir inisiyatifler birikimini temsil etmektedir. İkincisi ise “daha fazla yasal tacizden kaçınmak için on yıla yakın süredir ABD’de kendi tercihiyle sürgün hayatı yaşayan” Fethullah Gülen’in etrafında şekillenen harekettir. Fuller için geçerli olan ‘makul şüphe’ onun yeni politik özneleri için de geçerli olmak durumundadır. Gerek AKP’nin gerekse de Fethullah Gülen hareketinin hem Fuller hem de ABD ile ilişkileri meselesi uzun zamandır kamuoyunu meşgul etmektedir. Örneğin Fuller’in çalıştığı Rand Corporation’ın 1996 yılından itibaren Erdoğan’ın başbakan, Gül’ün dışişleri bakanı olmasını hedefleyen senaryolar kurguladığı bilinmektedir. Nitekim Fuller’in bu ekibe ilgisi Fazilet Partisi zamanına dayanmaktadır.

Ya fethullah gülen... Aynı şeyleri Fethullah Gülen için de söylemek mümkündür. Muhabbet karşılıklıdır. Fuller, yeni kitabında, Gülen’den sitayişle bahsetmekte; Gülen de, internette, Fuller’in kendisi için verdiği “Radikal değildir” fetvasıyla övünmektedir. Fuller, Gülen’in hakkında bir sürü tartışma yaşanan okulları hakkında da yanlış bilgi vermektedir. Örneğin Özbekistan’ın bu okulları kapatmasını İslam Kerimov’un huysuzluğuyla açıklamaya çalışmakta; söz konusu dönemde Kerimov’a yönelik suikast girişimine çeşitli cemaat üyelerinin de karıştığı iddialarından bahsetmemeyi yeğlemektedir. Fuller’e göre AKP’nin “Amerikan Partisi” olarak suçlanması ironiktir. Bu çarpıtmanın nedeni kuşkusuz Fuller’in ironi anlayışındaki tuhaflık değildir. Türkiye’de ABD’ye karşı toplumun her kesiminden büyük bir tepki yükselmektedir. Fuller ise el çabukluğuyla bütün bu tepkileri AKP’nin hanesine yazmak niyetindedir. Örneğin ona göre 1 Mart Tezkeresi’ni “çoğunluğu AKP’li olan Meclis” reddetmiştir. Fuller, utanmasa, tezkereyi AKP’nin reddettiğini söyleyecektir. Fuller yakın tarihi ve gerçekleri çarpıtarak aktarmakta, işine gelmeyen yerlerdeyse sessiz kalmayı tercih etmektedir. Örneğin 28 Şubat’ı ‘hukuk dışı’ diye nitelendirmekte; ama 80’li yılları anlatırken 12 Eylül’den hiç bahsetmemektedir. Fuller’in hukuk dersi vermeye kalkmasının hafızayla değil edeple ilgili bir sorun olduğu ortadadır.